Monday, June 29, 2020

Corn Pomegranate chat ( मकाई - अनार चाट)

मकाई - अनार  चाट: 
 
 मकाई अनार चाट बहोत ही कम सामग्री से बनने वाली डीश हैं जो काफी स्वादिष्ठ और कम समय में जल्दी से बन सकती हैं।
अगर आपको मकाई पसंद हैं तो आपको यह डीश जरूर पसंद आएगी। इसे बनाने के लिए चाहिए होगा :

1. 1 बाउल उबली हुई मकाई के दाने
2. 4 चम्मच दही
3. 1/2 कप अनार के दाने
4. 1 बारीक़ी से कटा टमाटर
5. मरी पावडर
6. ओरेगेनो
7. नमक
8. धनिया

ऊपर दी गई सामग्री को अच्छे से मिला लीजिए। अगर ठंडा दही लेंगे तो ज्यादा स्वाद आएगा। मकाई अनार चाट तैयार हैं। मकाई की ये चाट अनार और दही के कॉम्बिनेशन से काफी अच्छा टेस्ट देती हैं ,अगर अनार न हो तो भी यह चाट बन सकती हैं। तो मकाई की यह इंस्टेंट डीश जरूर ट्राई कीजिए।

Sunday, June 28, 2020

માઁ તે માઁ બીજા બધા વગડાના વા

" માઁ તે માઁ બીજા બધાં વગડાના વા " એ ગુજરાતીમાં એક કહેવત છે, જેનો અર્થ એવો થાઈ કે બાળક માટે જનની જ સર્વસ્વ હોય બાકી બધા વગડાના જીવ. ગઈ કાલે એક ફિલ્મ જોઈ, "ધ સ્કાય ઇસ પિંક" , ખૂબ સરસ ફિલ્મ અને ફેમિલી સાથે ખાસ જોવા જેવી ફિલ્મ પણ જે વસ્તુ મને સૌથી વધુ સ્પર્શી એ હતી આ મુવીની માતા. પોતાના બાળકનાં જીવન બચાવવા માટે અથાક પ્રયત્નો, કેટકેટલા બલીદાનો અને જબરદસ્ત આશામય માઁ જોઈને આમ તો આશ્ચર્ય ના થાય કારણકે માતાનો કદાચ સ્વભાવ જ આ છે, પોતાના બાળક પર બધું ન્યોછાવર કરવું. વિશ્વાસ ના આવતો હોય તો તમારી પોતાની માતાના વ્યવહારને જોઈ લેજો, તેનો તમારા પ્રત્યેનો પ્રેમ જોઈ લેજો. તમે પાક્કું આ મુવીની મોમનાં પાત્ર જેને પ્રિયંકા ચોપરાએ બખૂબી નિભાવેલ છે જોઈને કનેકટ કરી શકશો. કેમ ફેમિલી સૌથી ઉપર હોય છે ,તમે કોઈ પણ પરિસ્થિતિમાં હોય,જો તમારો સાથ બધા છોડી દે પણ તમારી ફેમિલી હંમેશા તમારી સાથે હશે.

 જ્યારે એક માતા ને ખબર પડે કે તેનું બાળક આ પૃથ્વી પર થોડાં સમયનું જ મહેમાન છે તે માતાના હૃદયને કેટલી ઘાત લાગતી હશે એતો એ માતા જ જાણે , છતાં તે બેબસ લાચાર બની રડ્યા નથી કરતી તે આ મૂવીમાં ખૂબ સરસ રીતે બતાવ્યું છે. તે તેના બાળકની જે પણ નાની મોટી ઈચ્છાઓ છે તેને પુરી કરવાનાં બધા પ્રયાસ કરે છે , એ પણ રિસ્ક અને સાથે તે રિસ્કના સોલ્યુશન સાથે કેમકે મોતનો ભય રાખવાથી એ બચેલ જીવનને પણ મરેલું બનાવે છે, તો શા માટે જે પળો બચ્યા છે તેને એવી રીતે ન જીવીએ કે મોતની ગોદમાં સુતા એક સ્માઈલ ચહેરા પર હોય, એક સંતોષ ચહેરા પર હોય. ઝાઇરા વસીમ જેણે આ મૂવીમાં આઇશા(પુત્રી)નું પાત્ર ભજવ્યું છે જેને એક સ્કીડ કરીને રોગ હોય છે જેમાં જો ટ્રીટમેન્ટ ના થાય તો બાળક 1 વર્ષની અંદર મૃત્યુ પામે, જેની ટ્રીટમેન્ટ કરાવ્યા બાદ 10 વર્ષ વિદેશમાં ટ્રીટમેન્ટના કારણે રહ્યા બાદ પોતાના દેશ પરત ફર્યાંના થોડા સમય પછી આઇશાને પલમોનરી ફાઇબરોસીસ ( જેનો ઈલાજ હયાત નથી) રોગ થાય છે જેના કારણે તેની પાસે 5-6 વર્ષનું જ આયુષ્ય બચ્યું હતું. આઇશા આર્ટિસ્ટ હોય છે અને તે એક બુક લખે છે જેમાં એ કહે છે કે જો મૃત્યુ જ અંતિમ સત્ય હોય તો સૌથી વધુ શુ જરૂરી છે? હેપ્પીનેસ ,જ્યાં સુધી જીવો ત્યાં સુધી ખુશ થઈને જીવો, કદાચ તેણે આ પોતાની માતાથી પ્રેરિત થઈ શીખ્યું હશે અને તેની માતાએ આઇશાના અંતિમ શ્વાસ સુધી પ્રયાસ કર્યા કે આઇશાની ઈચ્છાઓ પુરી થાય,આઇશાની હેપીનેસ જળવાઈ રહે. 

માતા નબળી નથી હોતી, તે સૌથી વધુ હિંમતવાન હોય છે અને જરૂર પડે તો કદાચ તે પોતાના બાળક માટે ભગવાન સાથે પણ લડી લે. એક ડાયલોગ છે આ મૂવીમાં જ્યારે અદિતિ(પ્રિયંકા ચોપરા )તેના પતિને કહે છે કે  " મુજે આઇશા કે અલાવા કિસી ઓર કે લીયે કુછ કરના આતા હી નહીં " , આ કેટલી હદ વગરનું સમર્પણ હશે. જેને ચાહિયે એ આપણી સાથે પ્રત્યક્ષ હોય કે નહીં છતાં તે પરોક્ષ સાથે હોય જ છે અને જે પ્રિયજન મૃત્યુ પામે તેમને આપણા જીવનમાંથી ભૂસવાનું આમ તો અશક્ય જ છે, તે આપણી સાથે યાદોમાં અને કદાચ યાદોથી ઉપર પણ કશુંક હોય છે જ્યાં તેમનું અસ્તિત્વ કાયમ રહે છે. અદિતિ કહે છે કે આઇશાની બોડી આપણી સાથે નથી, પણ આઇશા આપણી સાથે છે જ , હરપળ છે અને હંમેશા રહેશે. છેલ્લે આઇશાનાં એક ડાયલોગ સાથે આ લેખ પૂરો કરવા માંગીશ, આઇશા કહે છે " થેન્ક યુ મોમ, મને અબોર્ટ ના કરાવવા બદલ, મને આ જીવન આપવા બદલ, આ પૃથ્વી પર લાવવા બદલ" ....

Thursday, June 25, 2020

એષણા


પાર્ટીના શોરબકોર અને ભીડભર્યા વાતાવરણમાં પણ એષણા પોતાનાં માં મગ્ન હતી. એના બધા ફ્રેન્ડસ હસી મજાક, ડાન્સ કરતા હતા અને પોતે એક ખૂણામાં જાણે બધાથી દૂર ભાગતી હોય એમ એકલી એક ચૈર પર બેઠી હતી. સામે ટેબલ હતું જ્યાં શેંમ્પેન ભરેલ અડધો ગ્લાસ પડ્યો હતો.એને બેકગ્રાઉન્ડ માં ચાલતા મ્યુઝિક થી તકલીફ નહોતી, તકલીફ તો એને પોતાની અંદર ચાલી રહેલ ઘોંઘાટથી હતી. એ ઉભી થઇ પાર્ટી હોલની બાલ્કની માં જતી રે છે અને દૂર દૂર દેખાતા ઝાડ જરૂખાં પર નજર પાથરે છે, એનાં ચહેરા પર થોડું હાસ્ય રેલાય છે જે ક્ષણમાં જ વિલીન થઇ ફરી એના ચહેરાને તંગ બનાવી દે છે. હાથમાં પકડેલ ગ્લાસમાં થી શેમપેન પીવે છે અને એક ઊંડો શ્વાસ ભરે છે.

"એક્સક્યુસમી મીસ", કોઈ એનાં "મી" ટાઈમમાં દખલ કરે છે જેથી એ થોડી અકળાઈ છે પણ પોતાના ભાવને ચહેરા પર આવવા દીધા વગર એ પાછળ ફરે છે. વ્રજ ને જોઈ એનાં ચહેરા પર બધા ભાવ(નાટકીય રૂપે જે એને પોતાના ચહેરા પર લાવેલ)થંભી જાય છે, એ ભાવહીન ચહેરે વ્રજ પર એક નજર નાંખી ફરી ખુલ્લા શહેર તરફ ફરી જાય છે અને ફરી એજ દૂર ઉભેલા વૃક્ષોને જોતા જ વ્રજ ને પૂછે છે, યસ મે આઈ હેલ્પ યુ?

વ્રજ થોડું હસે છે અને પછી એષણાની બાજું માં આવી ઉભો રહી જાય છે.એ એકવાર એષણા પર નજર નાંખે છે જે હજુ એજ ભાવહીન ચહેરે ઉભી હતી.

"તો તને હજુ લોકોની એલર્જી છે એમને? બધાં સાથે કેટલું એન્જોય કરે છે અને તમે હજુ દૂર ભાગો છો," વ્રજ ચુપકીદી દૂર કરતા પૂછે છે.

" ના તો, એવું કશું નથી, હું તો ફ્રેશ એર લેવા આવી હતી, યુ ગો, આઇલ જોઈન યુ ગાઇસ ઇન અ વાઇલ" એષણા જાણે વ્રજની ઉપસ્થિતિ ને દૂર કરવા માંગતી હોય એમ એને કહે છે.

" હા તો તું કઇ મારાથી અભડાઈ છે કે મને અહીંથી ભગાડવા માંગે, જતો રઈશ બસ? ખુશ?"

વ્રજનું આવું બોલવું એષણાને જાણે ક્યાંક ઘા કરી ગયું, કઈક પરાણે છુપાવેલ સપાટી પર ઉપસી આવ્યું અને ક્યારનો ભાવહીન ચહેરો હસીને નીચે જોઈ ગયો, વ્રજે આ જોયું પણ એતો આ ગમગીન છોકરીને હસાવવાનો પ્રયત્ન કરવા આવેલ, પોતે ભૂલો ના પડી શકે.

" એશ, સાંભળને ચાલ આપણે ડાન્સ કરીયે, જો તારું ફેવરિટ સોન્ગ ચાલે છે, તને થિરકવાનું મન નહીં થતું?"

" નથી થતું, તું જવાનો હતો અહીંથી, જા ને," એષણાના ચહેરા પર પથ્થર જેવી કડકાઈ પાથરેલી હતી,આંખો ખાલી, જે આંખો હંમેશા રમતિયાળ,જીવંત રહેતી એ આજે આટલી ખાલીખમ કેમ બની ગઇ હશે,એ વાતની નવાઈ લાગી વ્રજને.

" એ ખડૂસ છોકરી, બસ હવે, તું નહીં આવે મારી સાથે તો હું અહીંથી નહીં જવાનો, "વ્રજ અદબ વાળી ,શરીર ટટ્ટાર કરી,ડોક તાણીને ઉભો રહી જાય છે.

" વ્રજ તંગ ના કર, મારે નથી કરવો ડાન્સ, તને એક વારમાં ના સમજાય? હંમેશા પોતાની જીદ જ મનાવવાની, તું બિલકુલ સુધર્યો નથી" એષણા ચિડાઈને બોલે છે.

વ્રજ બીજી તરફ માથું કરી હસે છે. "તો જેમ પેલા મારી જીદ પુરી કરતી એમ આજે પણ પુરી કર", આટલું બોલી એ એક જુના પુરાણા પણ એજ સ્થિતિમાં કાયમ અધિકારથી એષણાનો હાથ હળવેથી પકડે છે,એની આંખોમાં ઉંડે ઉતરી એના હૃદય ને સ્પર્શે છે, એષણા ભીતરથી ઠરી જાય છે, એનું વલોપાત કરતું હૃદય શાંત થઇ જાય છે. એની પીડા,નારાજગી,ફરિયાદ, ગુસ્સો,ડર,અગણિત સવાલો,અસહાયતા બધું ભુલાય જાય છે. વ્રજની સ્થિરતા ,એનો નુરાની ચહેરો,એનું આ મનમોહક હાસ્ય, એની આંખોમાં ઝળહળતું એનું નિર્મળ, નિર્ભેળ હૃદય જોઈને એષણા મુક થઇ જાય છે,શબ્દોથી જ નહીં,વણથંભ્યા વિચારોથી થી પણ.આ તે કેવું સામ્રાજ્ય હતું વ્રજ નું એષણાનાં અસ્તિત્વ પર. વ્રજ પાર્ટીમાં જવા પગ ઉપાડે છે ને એષણા એની પાછળ એનો હાથ પકડી દોરવાઈ જાય છે.

સ્કૂલ છોડયાને 7 વર્ષે આજે બધાં ગેટ ટુગેધર ના કારણે એક પાર્ટી હોલ માં ભેગા થયેલ. સ્કૂલનાં બધાં મિત્રો એકબીજા સાથે ડાન્સ કરતા હતા. વ્રજ એષણાનાં હાથ પોતાનાં કંધા પર રાખી પોતાનાં હાથને એષણાની કમર પર સરકાવે છે. લગ જા ગલે કી ફિર યે હસી રાત હો ના હો, શાયદ ફિર ઇસ જનમ મેં મુલાકાત હો ના હો ,સોન્ગ વાગતું હતું ,ડાન્સ કરી શકાય એવું મ્યુઝિક હતું.વ્રજ પોતાની મસ્તીમાં હતો, એ એક શબ્દ પણ નહોતો બોલ્યો ક્યારનો. એને જોઈ એષણા ખુશ થતી હતી, એનાં ચહેરા પર હલકી મુસ્કાન ક્યારની અકબંધ હતી. એની આંખો જીવનરસથી છલકાતી હતી.

" તો લગ્ન કર્યા? " વ્રજ બેફિકરાઈથી પૂછે છે.

ના..એષણા દ્રઢતાથી કહે છે.

" તો બચ્ચા?" વ્રજ મસ્તીખોર નજર થી પૂછે છે.

"બચ્ચા તો છે, 1 છે બીજું થોડા દિવસમાં આવી જશે" એષણા જવાબ આપે છે.

" અચ્છા? હવે બચ્ચા ચોરવાના કામ કરે છે એમને? " વ્રજ જ્યારે આ બોલે છે ત્યારે એના કપાળ પર થોડી કરચલીઓ આવે છે.

" કઈ પણ હા વ્રજ", એષણા હસી પડે છે,આગળ બોલે છે, એક કીટન(બિલાડીનું બચ્ચું) પાળેલું છે અને બીજું હુમન બેબી ઓરફેનેજ થી લાવવાનું વિચાર્યું છે, એપ્લિકેશન આપી છે, થોડા દિવસોમાં આઈ વુડ અડોપ્ત વન લીટલ ગર્લ."

" ધેટ્સ વન્ડેરફૂલ, પણ લગ્ન કેમ નથી કર્યા હજુ? "વ્રજ ધીમે ધીમે ડાન્સ કરતા કરતા જ પૂછે છે.

"તારી સાથે લગ્ન કરવાં રેડી હતી ,પણ એતો શક્ય ના થયું,હવે નથી કરવા લગ્ન, એષણા ગંભીર હોવાનું નાટક કરતા બોલે છે.
" ઓહ માય ગોડ, યુ વોન્ટેડ ટુ મેરી મી? આઈ નેવર ન્યુ થિસ", વ્રજ આશ્ચર્યથી પૂછે છે.

" એટલે હું મજાક કરતી હતી હમણાં, તારા સાથે મેરેજ ના થયાં એટલે બીજા કોઈ પણ સાથે મેરેજ નથી કરવા એવુ નથી. હા, તારા માટે જે ફીલિંગ આવેલ એ મારાં માટે અત્યંત ખાસ હતી, હોલી હતી,સુંદર હતી, ઇટ વોઝ બીયોન્ડ થિસ વર્લ્ડ, એક અલગ જ ડાયમેન્શન માં લઇ ગઈ હતી મને, યૂ બેકમ દ કોર ઓફ માય લાઈફ, ત્યારે લગ્ન એટલે શું એ ખબર ના પડતી પણ એટલું સમજતી કે લગ્ન એટલે તારો સાથ આખી લાઈફ, લગ્ન એટલે એ એક શ્રેષ્ઠ સબંધ જેમાં તારા સાથે મારે બંધાવું છે,લગ્ન એટલે તારા પર મારો સંપૂર્ણ પ્રેમ ન્યોછાવર કરવાનો અધિકાર, આટલું કહી એષણા રુકે છે,નીચે માથું કરી થોડું હસે છે પછી પુરા આત્મવિશ્વાસથી માથું ઉઠાવે છે અને વ્રજની આંખો માં જોઈ કહે છે કે પણ જ્યારે લગ્નનની વાસ્તવિકતા દેખાણી ત્યારથી લાગ્યું કે હું લગ્ન ના કરું એજ બરાબર રહેશે અને હું ખુશ છું લગ્ન વગર પણ, બચ્ચાંની ઈચ્છા હતી તો એ પણ પુરી થઇ જશે,બીજું શું જોઈએ હવે?"

વ્રજ એક વેધક નજરથી એષણાની સામે જુએ છે પછી એષણાને પોતાનાથી છોડાવીને એકલો બાલ્કનીમાં જતો રહે છે, એ વિચારે છે કે એષણા સંબંધોથી ભાગે છે કેમ? એ મને આરોપી નથી ગણતી પણ એના આ નિર્ણય લેવા પાછળ હું તો કારણ નથી ને?શુ એને બધા સબંધો પરથી વિશ્વાસ ઉડી ગયો છે? એણે તો પોતાના માટે આવી લાઈફ નહોતી ઈચ્છી, એને તો પ્રકૃતિનાં નિયમો પ્રમાણે જીવવું હતું, બધું નેચરલ જોઈતું હતું, બીજી ગર્લ્સની જેમ એ પણ સિમ્પલ લાઈફ જેમાં એક સરસ મજાનો પરિવાર, બાળક, જોબ અને એના નાના મોટા સપનાઓ, કંઈકને કઈક એક્સપ્લોર કરવાની એકસાઈટમેન્ટ, પોતાના યથાયોગ્ય સમય અને સક્ષમતાથી પોતાની આસપાસ વસતા લોકોની મદદ અને આવું ઘણું એની લાઈફ હતી.શુ એ અતીત ને હજુ પકડીને જીવે છે?

વ્રજનાં વિચારોને અણધારી ગતિ રોકાઈ જાય છે જ્યારે એને પોતાના ખભ્ભા પર કોઈનો હાથ મહેસુસ થાઈ છે, એ પોતાના મગજ ને ક્લીયર કરે છે અને પાછળ ફરે છે. એષણા આંખોમાં સવાલ લઈને ઉભી હતી. 

" શુ હું જાણી શકું કે એવું શું ઠોસ રિજન છે કે તે લગ્ન ન કરવાનો નિર્ણય લીધો છે?" વ્રજ પૂછે છે એવી રીતે જાણે એને એષણાનો એ નિર્ણય યોગ્ય ન લાગ્યો હોઈ.

" કીધું તો ખરા, કે લગ્ન જેવી મોટી રિસ્પોનસીબીલીટી ઉઠાવવા હું પોતાને યોગ્ય નહીં ગણતી" એષણા બને એટલું ચોકસાઈપૂર્વક બોલે છે, એને આ બાબતે ડિસકશન કરવું ક્યારેય ના ગમતું.

" હું નહીં માનતો, કેમકે કોઈ પણ સ્ત્રી જન્મ થતા જ પોતાની અંદર એ કળા ધરાવે છે. તું તો પ્રકૃતીનાં નિયમ ને માનનારી હતી ને?શુ એ બધી વાતો ખાલી વાતો જ હતી, એ રીતે જીવવાની તૈયારી નહોતી? પ્રેમ જાણે, ધર્મ જાણે, પ્રકૃતિનાં નિયમો જાણે પણ એ બધું આચરણમાં કેમ નથી તો? તું આવી રીતે એસકેપિસ્ટ કેવી રીતે બની શકે?" 
અકળામણમાં વ્રજ શુ શુ બોલી જાય છે એનું એને પોતાને ભાન નથી રહેતું. એષણા એની અકળામણ પાછળનું કારણ સમજવાનો પ્રયત્ન કરતી હોય છે પણ વ્રજ આટલું બોલી ચૂપ થઈ જાય છે.

" વ્રજ તું મારા પોઇન્ટ ઓફ વ્યુ ને સમજે એવું એસ્પેક્ટ હવે હું નથી કરતી અને ના મારે તારા આક્ષેપોની કોઈ સફાઈ દેવાની જરૂર છે. મારી લાઇફના ડીસીજન માટે હું પોતે જ રિસ્પોનસીબલ છું એનાથી તને કે બીજા કોઈને પ્રોબ્લેમ હોઈ તો હું કશું ન કરી શકું." 

એષણાના અવાજમાં એક અલગ પ્રકારની રૂષ્ઠતા હતી, પોતાનાથી, પરિવારથી, સંબંધોથી કે ભગવાનથી. વ્રજ આ એષણાને ઓળખતો ન હતો પણ હવે એ ચૂપ રહેવાનું મુનાસીબ સમજે છે. એ બાલ્કનીમાંથી જતો રહે છે, રસ્તામાં પોતાના ઈશ્વરને પ્રાર્થે છે કે એષણાને રસ્તો એ જ બતાવે, એને લડવાનું બળ આપે, એના વિકારો કે ઇમોશનથી ઉપર ઉઠાવે. પ્રેમ આપવાની સાથે પામવો હરેક જીવનો અધિકાર છે,એષણાનું જીવન પણ ખુશી,પ્રેમ અને શાંતીથી મઘમઘતું રહે. 

બીજી તરફ એષણાની આંખમાંથી એક -બે બુંદ આંસુ ખરે છે,ના ઈચ્છતા પણ વ્રજને કોઈ અપરાધબોધ,અકળામણ મહેસુસ કરાવવા બદલ પોતાને ગિલટી ફિલ કરે છે,એને ગુસ્સો આવે છે પોતાના પર પણ બીજી ક્ષણે પોતાની જાતને સમેટી, સંભાળી પાર્ટી હોલ માં જતી રહે છે....


Wednesday, June 24, 2020

life with gratitude


Last few months have been really tough for the whole world. People are dealing with so much. Everything comes to halt , May be the entire mankind was running like they dont have time to take a moment, appreciate the moment , breathe , slow down but past few days really allowed all of us to acknowledge life, embracing what truly matters to us, remind us to slow down , enjoy being with family, listening them endlessly , talking , laughing together , giving our child the maximum time we could give or they may ask. some work was definitely hindered but if you realized it was truly golden , memorable time which taught us many things. we the selfish human race destroy mother nature for our greed but nature has its own way of healing itself but we should never forget how powerful it is and we are dependent on it for our various needs, we take it for granted and it has all power to destroy us. although we belongs to it, it would hurt us along with it teaches us lessons we need to be taught. You must have realised how grateful we are . During this quarantine period we had place to live, food to eat, enough medicines to take, family to be with us. We learnt how life is beautiful , brief enough to not waste it but to do all we could ever dream , we could find time for those pending things we always wanted to do, which when accomplished gave us immense joy. Certainly this time is time to celebrate in whatever little we have , to make best of it , to make it worthy . I am wishing everyone of us can see our lives are filled with gratitude , blissfulness , joy and it's up to you to see this or complaining about what is going wrong. When we truly understand the blissfulness of life ,we can start valuing each life more and more ,we then be the human in true sense. 

Monday, June 22, 2020

Everyday is valentines day

સવારના 5 વાગ્યાં હતાં. અલાર્મનાં કર્કશ અવાજથી શ્રુતિની નીંદમાં ખલેલ પહોંચે છે,એને નીંદ માં જ ખીજ ચડે છે પણ એલાર્મ દૂર હતો તો વાગવા દે છે. થોડી વાર વાગી એલાર્મ બંદ થઈ ફરી વાગે છે, આ વખતે એ એના પતિ નિસર્ગને કહે છે, એલાર્મ બંદ કરોને પણ ઘસઘસાટ ઉંઘમાં નિસર્ગ શ્રુતિનો અને એલાર્મ બંનેનો અવાજ સાંભળી નથી શકતો. એલાર્મ વાગતો રહે છે અને બંદ થઈ જાય છે. જ્યારે ત્રીજી વાર એલાર્મ વાગે છે ત્યારે શ્રુતિ નિસર્ગને ઢંઢોળીને ઉઠાડે છે, નિસર્ગ જબકીને જાગી જાય છે અને પૂછે છે ,શુ થયુ તને? શ્રુતિ કહે છે, પગ દુખે છે ,એલાર્મ બંદ કરોને, હું થોડી વાર પછી ઉઠું. આટલું કહી જવાબની રાહ જોયા વગર એ સૂઈ જાય છે.આ વખતે એલાર્મ બંદ થાય છે. જોકે એલાર્મ બંદ તો નહતો થયો, સ્નૂઝ થયેલ. ત્યારબાદ અડધા કલાક માં 6 વાર એલાર્મ વાગ્યો અને સ્નૂઝ થયો. શ્રુતિ ઉઠતા ઉઠતા કહે છે , નિસુ એલાર્મ બંદ કરવાનુ કિધેલ, બિલકુલ નીંદ ના થઇ. આના જવાબ માં નિસર્ગ આંખો બંદ રાખી જ બોલે છે, ગુડ મોર્નિંગ, ઉઠ તું ,પછી ઓફિસે જવાનું મોડું થશે.

શ્રુતિ મન ન હોવા છતાં ઉઠે છે, ઘડિયાળના ટકોરે ચાલવું એક વર્કિંગ વુમન માટે કેટલું જરૂરી છે એ એને પોતાને જ ખબર હોય છે. થોડી એક્સરસાઇઝ કરી ફ્રેશ થઈ ફટાફટ કિચન માં જાય છે. સવારે જે બનાવાનું હતું એની તૈયારી રાત્રે જ કરીને એ સુતેલ. બધા માટે સવારનો નાસ્તો, બપોર નું જમવાનું , બધાના ટિફિન ભરવાનું અને આ બધા કામ પરવારી રસોડું સ્વચ્છ કરી ફટાફટ પોતાના રૂમમાં આવે છે. 5 મિનીટ માં એને ઓફીસ જવાનો સમય થતો હતો. એ વાળ ઓળી, કાજલ ,બિંદી લગાવી ને દુપટ્ટો ચહેરા પર બાંધી, હેલ્મેટ ,ટિફિન, બેગ લઈ પાંચ મિનિટમાં તો ઘરની બહાર પોતાની એકટીવા પાસે પહોંચી જાય છે.

એવું નથી કે ઓફિસે આવી ઘર ભુલાય જાય છે. આજ ની મોડર્ન વર્કિંગ વુમન ઓફિસની 8-9 કલાક ની જોબ અને ઘર સફળતાપૂર્વક સાચવે છે. એટલે એ બધુ કરી શકે એનો શ્રેય તેને એકલીને નથી જતો. અત્યારના મોડર્ન મેન પણ ગર્વપૂર્વક પોતાની પત્નીનો સહકાર આપે છે. જેમ સ્ત્રી ઘરની જવાબદારીઓ ને વિના કોઈ વિરોધ સંભાળે છે એવી રીતે પુરુષ પણ પોતાની પત્ની ની જરૂરિયાતોને સમજે છે, એમની સલામતી, ભાવનાઓને સાચવવાનું પૂરું ઘ્યાન રાખે છે.

ઓફિસે આવીને શ્રુતિ નિષ્ઠાથી પોતાનું કામ કરે છે. ઘરના વિચારો ક્યારેક એના મનમાં રમે છે.બધાની જરૂરિયાતોનું ધ્યાન રાખવું એનો સ્વભાવ બની ગયો છે. સાંજે ઘરે જતા રસ્તામાં ફરી પ્લાનીંગ શરૂ થઈ જાય છે કે ઘરે જઈને ક્યાં ક્યાં કામ કેવી રીતે પુરા કરવાનાં છે. ક્યાં કામ ને કેટલી અગ્રતા આપવાની છે,ક્યાં કામ મુલતવી રખાશે. ઘરે જઈ ઑફિસમાં આખો દિવસ કરેલ કામના થાકને દૂર કરવાનો સમય નથી.સમય સાથે સારી દોસ્તી છે શ્રુતિની.

કહેવાય છે કે જે સમયને સાચવીને જીવે, સમય એને જરૂર સાચવે. ઘરે જઈને ડિનર બનાવીને બધાને જમાડે, પોતે છેલ્લે જમે. શ્રુતિને એકલી જમવાનું બાળપણથી પસંદ નહોતુ. ઘરનાં બધા સભ્યો જમી લે ત્યારે છેલ્લે શ્રુતિ અને નિસર્ગ જમવા બેસે અને જમતા જમતા આખા દિવસમાં થયેલ મહત્વની વાતો કરે. જમીને રસોડાના કામ પરવારી શ્રુતિ જ્યારે પથારી જોવે ત્યારે બસ ઊંઘ કરવાનું મન થાય પણ નિસર્ગને સાંભળવો, એને સમય આપવો પણ મહત્વનું લાગવાથી બંને 1-2 કલાક એકબીજા માટે ફાળવે. એકબીજાને વધુ સારી રીતે જાણવા, એકબીજાને પોતાના અહમ કરતા ઉપર રાખવા, કદર કરવી, એકબીજાની દુખતી નસો ને ના છંછેડવી, એકબીજાના સપનાઓને પોતાના સપના ગણીને સાથે જીવવું અને છતાં પોત પોતાની સ્વતંત્રતાને ના ગુમાવવી, મુશ્કેલીમાં પોતાના સાથીનો સાથ આપી એને સાથે હલ કરવી, એકબીજાના સ્વભાવને અનુરૂપ ના થઇ શકાય કદાચ તો પણ જેવા હોય એવા બધા ગુણ- દોષ સાથે સ્વીકારવાનો પૂરો પ્રયાસ કરવો અને એકબીજાને એક શ્રેષ્ટ, સંતુષ્ટ, સુંદર વ્યક્તિ બનાવામાં મદદ કરવી, એકબીજાના વિકાસ તરફ પગલાં માંડવા અને આવા ઘણાં નાના મોટા પ્રયાસો ધ્યાનપૂર્વક સંબંધોને સુંદર કરવા જો થતા રહે તો આપણે વર્ષમાં બસ એકદિવસ વેલેન્ટાઈન મનાવાની જરૂર ન પડે, પ્રેમ તમારા સમગ્ર અસ્તિત્વનો પાયો બની જાય, પ્રેમ તમને રોજ થોડું વધુ સારું જીવવા પ્રેરે અને આખા વિશ્વમાં પ્રેમની શક્તિ પ્રસારે તો જીવન આખું એક ઉત્સવ જેવું ના લાગે?

Ephemeral life

We know life is ephemeral, it's a journey towards the death. we have a limited time, we know nothing is gonna remain permanent but we st...